-=Motorvakantie
2010=-
Reisdoel: Zon, Bergen, Currywurst
en Erdinger van de tap
Starring:
Erik op de KTM Superduke R
Ron op de Yamaha
FZ6
Tinus
op de BSA… of toch niet?
Elk jaar zijn we wel enkele keren met de motor op vakantie geweest, van lange weekenden tot enkele weken weg, van rondje rond de kerk tot rondje Europa. Dit jaar was het er echter nog niet van gekomen en dat kon natuurlijk niet. Dus na de bouwvak nog gauw een week vrij gepland eind september om richting Oostenrijk/Italië te kunnen met de motor. Omdat eind september al vrij laat in het seizoen is is de kans op slecht weer erg aanwezig. Dus we namen de gok maar. Naarmate de vertrekdatum dichterbij kwam werden de weersvooruitzichten steeds beter. De dag voor vertrek leek het erop dat we de hele week volle bak zon zouden hebben met temperaturen rond de 20-25 graden overdag, perfect motorweer dus zo eind September!
Zondag 19
September: Vertrek richting Oostenrijk
Ik had dit jaar voor de verandering m’n spullen eens redelijk op tijd klaar, ketting nog even gesmeerd, olie bijgevuld, nieuw achterbandje erop (die banden ellende in Frankrijk in 2008 gebeurt me niet nog eens), klaar voor de rit. Ron stond s’morgens om 6 uur al langs z’n bed om de laatste hand te leggen aan de aanhanger, motor en zijn vriendin J. We zijn het inmiddels wel een beetje gewend, druk tot de laatste minuut voor vertrek en dan wegrijden en meteen het vakantiegevoel te pakken.
De heen en terug reis doen we dit jaar anders als andere jaren. Waar we normaal het stuk snelweg tot Oostenrijk aan een stuk op de motor doen met wat tank-stops om vervolgens gebroken aan te komen in Oostenrijk doen we het dit jaar anders. Half 11 s’morgens staat Ron voor de deur met de aanhanger geladen en wel. Ik heb nog wat zeebenen door een feestje s’nachts waarvan ik om 3 uur aardig teut in bed lag. Maar goed, 2 aspirientjes als ontbijt moet ik de dag wel mee doorkomen. Snel instappen en we vertrekken. Jetzt gehts loss!
Na 800 kilometers zijn we savonds om 10 uur
een aardig eindje in oostenrijk, het vooraf beoogde
einddoel Sölden gaan we echter niet halen, dat werd
te laat en we hadden nog geen hotel geboekt, dus stoppen we een stuk eerder in Tarrenz, een klein plaatsje voor Imst,
ons niet vreemd uit eerdere motoravonturen. Het 1ste hotel waar ik
naar binnen ging was meteen een hele fijne, ik kwam binnen en kwam de eigenaar
al tegemoet gelopen met een trekharmonica, het was gezellig in de hotelkroeg!
achteraf een prima hotel want de planning was om de jeep+aanhanger
daar te laten staan tot we vrijdags weer naar huis zouden gaan. Het hotel had
achter een grote wei/boomgaard waar de auto en aanhanger de hele week wel
konden staan. Snel ff spullen op de kamer gegooid en beneden nog wat biertjes
gedronken onder het genot van wat tiroler livemuziek
die steeds onscherper werd naarmate er meer bier inging bij de aanwezigen. Rond
12 uur ons bed opgezocht en als een blok in slaap gevallen.
Maandag 20
september: Motoren uitladen en gassss
Even snel ontbijten en daarna de motoren uitladen. De eigenaar kwam nog melden dat we de jeep+aanhanger best binnen mochten zetten bij ‘m, dat was helemaal perfect!
De zon scheen al z’n best aan de strakblauwe hemel, het was echter nog wel maar 5 graden! Aangezien we toch plek genoeg hadden om spullen mee te nemen in de aanhanger had ik zowel mn textiel (warmere) pak als lederen overall meegenomen, wat een luxe.. Gezien de overall echt voor hartje zomer is besluit ik toch maar voor mn textiel pakkie icm dikkere handschoenen te gaan (GEEN spijt van gehad!!).
Uitzicht vanaf hotelkamer smorgens
Snel op de motor gestapt en vertrokken naar de 1ste bergpas, de Timmelsjoch (2509m hoog), wat ook meteen de grensovergang is naar Italië. We hebben beiden dit jaar nog niet veel motorkilometers gemaakt maar voordat we bij de grensovergang zijn blijkt dat je dat toch niet snel verleerd (of gewoon geen verstand). Het tempo zit er lekker in.
Eenmaal de Timmelsjoch over loopt het tegen de middag
en pakken we een bord pasta in Italië. S’morgens nog klappertandend
met 5 graden, nu lekker in de zon met een graad of 25 aan het eten, Life is good.
half 1, time to eat!
Ik had van tevoren geen routes gemaakt thuis ivm tijdgebrek. Dus tijdens het eten de kaart erlangs en een
route uitgestippeld op de navigatie. In de regio waar wij zitten moet je
behoorlijk je best doen om mooie wegen te missen want vrijwel alles is mooi.
Maar het mooiste blijft toch wel bergpassen op en af sjeezen
met de leuke verbindingswegen ertussen. Smiddags gaan
we nog de Jauffenpass (2094m), Penserjoch
passo (2215m), Karrerpass
(1745m) en de Passo di san Pelegrino (1918m) over om de dag na 471km te eindigen ten
zuiden van de dolomieten in Belluno.
Wederom het 1ste hotel meteen plek. We waren de enige gasten leek het wel, het deed me denken aan de film ‘Guesthouse Paradiso’, beetje raar personeel ook. We konden in het restaurant nog wel wat te eten krijgen, alleen was de keuze beperkt, de vrouw anex kok des huizes liet ons de keus uit ‘Lasagna, meat or Vegetable’. We kozen allebei maar de lasagna, veilige keus en dan heeft ze ook het minste werk. Dit was na 5 minuten al klaar, ik kon nog net niet de ping van de magnetron horen maar goed. Na een dag motorrijden heb je nogal eens flinke trek, en bleek de 10 bij 10cm lasagna niet voldoende. Dus de chef erbij geroepen en om de ‘meat’ gevraagd. Dit was na enkele minuten ook klaar, we kregen een groot bord, met in het midden gewoon een lap vlees, niks meer niks minder, maar het smaakte wel! Nog een paar potjes bier achterover geslagen om goed te kunnen slapen en toen zat de eerste dag er alweer op. Gevoel alsof we al enkele dagen onderweg waren.
Dinsdag 21
September: Dolomieten!
Eerder regel dan uitzondering, maar de Zon schijnt weer volop als we s’morgens de gordijnen open doen. We zitten een stuk zuidelijker als gister dus het is s’morgens ook al aangenaam warm. Je zou bijna gaan denken dat we ergens in July/Augustus zitten.
Een croissantje als ontbijt en we kunnen weer. De eerste 5 kilometer komen we al 3 politiecontroles tegen, we worden echter niet langs de kant gezet. Toch altijd weer afwachten want ik heb mijn DB killers niet in m’n uitlaten zitten, wat geluid betreft zit mijn KTM dus ‘iets’ over de limiet. Ron heeft zijn DB killers wel netjes gemonteerd zitten, maar is zijn motorpapieren vergeten, dus hopen we maar op geen politiecontroles. We moeten al gauw genoeg tanken, na het tanken willen we de camera erop gaan zetten maar deze blijkt het spontaan niet meer te doen, thuis nog gecheckt, maar goed, balen, geen leuke beelden dit keer voor het thuisfront. Na het tanken meteen de eerste berg pass, Fornopass (2149m). Toen we hiervanaf kwamen zat ik net achter een auto in een tunnel, toen ik eenmaal de tunnel uitkwam moest ik die auto natuurlijk weer gauw voorbij met veel kabaal. In een flits zag ik een 200meter verder een jeep van de Carabinieri (Italiaanse politie) in de bosjes staan. De 2 agenten stonden achter de jeep wat te praten en dus waren ze te laat bij de weg om me aan te houden. Ron reed een stuk achter me en zag mooi hoe ze halsoverkop naar de weg sprinten met de stopbordjes maar te laat waren. Ron zag dat en kon dus wat zachter gaan rijden. Weer zonder boetes voorbij J. Nog even de Staulanzapass (1765m) over voor we aankomen bij het bekende bergpas rondje, Passo di campolongo (1875m), Passo Pordoi (2239m), Passo di Sella(2244m) en de Grodnerjoch pass (2121m).
Vervolgens de Falzaregopass
(2105m) en passo Tre Croci (1805m). Doel van vandaag was om via de Plöckenpass (1365m) ten oosten van de dolomieten de grens
naar Oostenrijk weer over te gaan richting de GrossGlockner (2505m). Onderweg nog een paar kleine
bergpasjes over om aan te komen bij de plöckenpass,
aan italiaanse zijde best leuk rijden, maar zodra je
bovenop de grens passeert en in oostenrijk aankomt
vervloek ik het al gauw genoeg als pokkepas, het
lijkt wel alsof we de grens met Bosnië overgegaan zijn, een tankbaan
is nog comfortabeler. Eenmaal beneden aangedenderd
heb ik op de kaart een leuke stuurweg gevonden, dacht
ik. Het bleek uiteindelijk 60km lang het zelfde gestuiter
te worden, klotezooi. Mijn vering staat al superstug
en mn zadel is al zo hard als een plank, ik ben dus
maar wat blij als we weer op fatsoenlijke wegen uitkomen. Onderweg had ik
trouwens nog geen enkele KTM Superduke gezien zoals
de mijne, tijdens die stuiterrit zag ik precies dezelfde als mijnes, totalloss stond ie op een
sleepwagen, was net uit de bocht gevlogen, oeps.. Het was al tegen half7 toen
we bij de grossglocker (hoogste berg van Oostenrijk,
3798m)aankwamen, nog ff snel tanken en overwegen of we de grossglockner
overgaan of een hotel zoeken en de glockner bewaren
voor de dag erop. Ondanks dat het al schemerig wordt gaan we er toch nog
overheen, tot half 8 kun je erover stond immers aangegeven, daarna gaat de
poort op slot. Het werkt als een tolweg, je betaald onderaan een kaartje om
erover te mogen. Omdat we al zo laat aankwamen bij de tolpoort
mochten we voor gereduceerd tarief erover, nog steeds 12 euro per motor. Maar
goed, er was zowat niemand meer op de weg dus lekker door kunnen rijden. Even
bij de gletscher wezen kijken, wel de moeite waard!
Het was ondertussen al donker en de temperatuur was ook gezakt tot de 6 graden,
stonden we op
Woensdag 22 September:
Waar gaan we vandaag heen?
We worden smorgens wakker van het gerammel van koeienbellen, doen de gordijnen open en jawel, een wei vol koeien onder het raam, gezellig!
Omdat we gister de helft van de grossglockner in het donker gereden hebben en het toch wel mooie wegen waren besluiten we om nog ff terug te gaan, kost wel weer een kaartje maar zo vaak zullen we er ook niet meer komen. Het is s’morgens vroeg al behoorlijk druk bij de tolpoort, autos, caravans, bussen, motorrijders. Gauw kaartje gekocht en naar boven, daar wat foto’s gemaakt en een chocomel met slagroom gedronken op t panoramaterras.
De avond tevoren hadden we de kaart weer eens bekeken om te zien waar we heen wilden. Aangezen de weersvoorspellingen t/m donderdag perfect waren en het vrijdag dus zou gaan regenen besloten we de vakantie in te korten door donderdag de laatste dag te rijden. Via de Gerlosspas gaan we op weg naar de Brennerpas, weer terug Italië in. Vlak voordat we de grens overgaan gaan we nog even eten, Currywurst(en), dat hadden we nog niet gehad! De KTM lust in de bergen wel een slokje olie om de 1000 km, dus ook maar even bijgevuld.
We wilden de Stelviopas ook nog rijden deze vakantie dus gaan weer via de Penserjoch pass en de Jauffenpass richting de Stelviopass. De penserjochpass was niet noodzakelijk om te rijden maar op de kaart hadden we het plaatsje ‘Asten’ gezien wat daar ergens in de buurt zou liggen, dat moesten we ff op de foto hebben dus. Na wat kiezelpaden afgereden te hebben zijn we op de plek waar ‘Asten’ zou moeten zijn, veel meer als 3 huizen, 5 koeien, 3 schapen en een hond zien we niet, we krijgen alleen geen plaatsnaambord gevonden. Een Langlauflandkaart langs de kant laat nog echter wel ‘Asten’ zien dus die maar op de foto gezet.
Op weg naar de stelviopass loopt het al tegen 8 uur dus tijd voor een hotel want het begint al donker te worden en de dag is wel weer genoeg geweest met 430km sturen. Al gauw genoeg een hotel gevonden in Prad, aan de voet van de Stelvio, wederom een goed hotel met eigen pizzeria, lekkerrrrr. savonds ook weer als een blok geslapen.
Donderdag 23
September: de laatste motordag
Het zou bijna vervelend beginnen te worden maar het is weer hartstikke mooi weer. Meteen de Stelvio op, lekker rustig nog. Aan noordelijke kant zijn ze her en der aan de weg aan het werken dus moeten we af en toe stoppen. Altijd weer leuk, als een dolle die berg op, moet je vervolgens ergens wachten en staan al die autos die je als een halve zool ingehaald hebt weer achter je.
Bovenop de stelvio heb je mooi uitzicht op de vele haarspeldbochten (worlds greatest driving road aldus TopGear) en staan we wat te kijken hoe autos/bussen en motorrijders zich de berg op sturen met enige (on)behendigheid.
Ook overleggen we even wat we doen wat route betreft, gaan we zachtjes aan terug richting Tarrenz, waar onze auto staat of pakken we nog een omweg? Het is vandaag nog perfect weer dus gaan we voor de omweg (en wat voor een blijkt later). We gaan de Stelvio af via zuidelijke afdaling en sturen vervolgens meteen weer de Foscagno pass op richting Zwitserland.
Via de Berninapass gaan we de Zwitserse grens over. In Zwitserland is men nogal voor de natuur en het mileu, alles wat geluid en rommel maakt zijn ze op tegen, dus ook autos/motoren etc. ze kennen uitzonderlijk hoge verkeersboetes (naar gelang je inkomen) en zijn dus niet de mildste. Bij de grensovergang kijken ze altijd even naar je uitlaten, bij mij dit keer niet, gelukkig. Ron was er een minuutje na mij en hem hielden ze wel aan, even naar de uitlaten kijken maar dat was in orde, dus weer door. Zwitserland is bij ons wel een grote favoriet wat rijden betreft, super mooie natuur, goed onderhouden wegen, niet te druk, prima dus. Ook nog even cheapo getankt in Livigno (belastingvrij staatje op grens italie/zwitserland ergens)
Dat is in EUROCENTEN ja….. voor 13 euro je tank vol, dat is lang geleden zeg maar..
Eenmaal van de Berninapass af
gaan we de Albulapass op. Als we daarvanaf
komen is het alweer 1 uur dus tijd om wat te gaan eten. We zitten in de zon op
het terras, het voelt wel als 35 graden! Zelfs m’n iphone
kapt ermee, vond ’t ook te heet blijkbaar. Ron had het al de hele tijd over een
taart die er verrekkes lekker uitzag in de vitrine,
na ’t eten kwam de serveerster er al mee aangezet, en ja, lekker wastie wel!
Na het eten gaan we richting Davos, we komen op een hele mooie stuurweg achter een politieauto te zitten, shit.. dan maar even schijnheilig erachteraan tuffen. De agenten hebben ons in de gaten en we zien hoe ze in de auto met elkaar over ons zitten te praten en te lachen, ze gaan steeds langzamer rijden tot we nog maar de helft van de toegestane snelheid rijden zoiets. Ron heeft zoiets van ‘stikt erin’ en rijdt ze netjes voorbij. Rijd ik er nog in mn uppie achter, ik kan ze niet voorbij want dan zien ze mn uitlaten wel en ga ik zeker naar de kant voor mn gebulder. Ron is inmiddels al uit zicht, maar na een kilometer staat ie weer voor stoplichten te wachten, alweer wegwerkzaamheden. Ik tutter maar beschaafd naar voren toe terwijl de agenten achteraan in de rij aansluit. Meteen mn motor uitgezet enwachten op het groene licht. *Groen*, rustig wegrijden en vervolgens een tunnel in van enkele kilometers, meteen maar ff vol t gas erop om maar weg te zijn. Tis toch wat hè, altijd weer mooie sport J. We gaan weer terug richting italie via de Fluëla en Offenpas, blijft toch mooi, ondanks dat we ze al eens eerder gereden hebben. Vooral de offenpas is wel een superweg, brede rijstroken, strak asfalt, de zon doet goed z’n best, wat kan er nog beter!? Eenmaal terug in Italië gaan we weer op weg naar Oostenrijk via de Reschenpass, niks bijzonders, al kan er op sommige stukken wel behoorlijk goed ‘doorgereden’ worden, je kunt bochten soms kilometers vooruit kijken en alle autos dus makkelijk voorbij, life is good on a bike! Als we over de reschenpass zijn is het 5 uur, indien we nu richting de auto zouden rijden zouden we er al om kwart voor 6 zijn. Ik stippel nog een omweg uit wat ons om half 8 terug bij de auto moet brengen, dat is een betere tijd, nog ff genieten. We gaan nog even de Flexenpass en de Hahntenjochpass pakken. Op de weg ernaartoe pak ik een verkeerde afslag en we komen op de snelweg uit, in een tunnel van 13km, minder plezierig op de motor ivm de benauwde hitte en stank. Al zijn korte tunnels over het algemeen dan wel weer mooi om herrie te maken (krèk klèn jong). Via nog een paar andere tunnels komen we weer op de goede weg en kunnen we mooi de passen rijden. Tot zover Erik’s Tunneltoer. Onderweg komen we nog langs de luxe ski oorden Ursa en Lech, sjeik de friemel allemaal. Aangezien we dit jaar nog nauwelijks motor hadden gereden hadden we nog niet echt zitvlees gekweekt en voelden we alles wel vort, het is mooi geweest. De hahntenjochpass sjeezen we als laatste nog af en we gaan terug naar het hotel waar de auto&aanhanger staan. 477km eropzitten vandaag met wederom veel passen. Eerst even douchen en eten, en vervolgens de motoren alvast inladen. Als alles eenmaal vast gesnoerd staat pakken we nog een welverdiend biertje en bekijken de fotos nog eens.. 4 dagen gereden maar het voelt als een dikke week, we zijn gesloopt en voor mij had het dit keer ook niet langer hoeven duren. Dan komen er opeens een stuk of 8 mannen binnen in jagerskleding, schijnt de plaatselijke jachtclub te zijn. Ze gaan weer allemaal naar buiten want 1 ervan heeft een hert geschoten, wij zijn even later ook nog wezen kijken, maar de bambi die ik verwachte was een flink hert met gewei en al, bovenop een fietsendrager ligt ie dood te wezen tussen de dennentakken, eet smakelijk. J
We gaan slapen en vertrekken vrijdagsmorgens terug
richting huis, op de terugweg hebben we enkele uren flinke regen dus zijn blij
dat we vandaag vertrokken zijn en droog in de auto zitten. De reis duurt dan
wel een aantal uur langer doordat je met aanhanger in Duitsland maar 80km/uur
mag, maar je bent wel redelijk relaxt op reis ipv 800km op de motor afzien op de snelweg (in de
regen). Savonds om half 7 thuis.
In 4 dagen motorrijden 1800km gemaakt, enkel binnendoorwegen/passen
37 bergpassen gehad
elke dag strak blauwe lucht
geen kapotte KTM
geen bekeuringen
en het belangrijkste alles heel gehouden en lol gehad.
Zo mogen alle vakanties wel zijn! Volgend jaar toch maar weer wat meer gaan rijden… Till next time!